ديگر گذرانده و زمان را تكميل كند . و در جواز رجوعش بمنى بعد از فراغ از طواف و سعى قبل از طلوع فجر دو احتمال است : 1 - رجوع جايز نيست زيرا عود وى بمنى مستلزم اينستكه مقدارى از شب را بدون اتصاف به هيچ يك از دو وصف سپرى نموده باشد . و مقصود از دو وصف : يكى مبيت به منى است و ديگر اشتغال بعبادت در مكه . 2 - رجوع جايز است زيرا اين مقدار از زمان اگرچه صرف هيچ يك از دو امر مزبور نشده ولى خود نوعى اشتغال بواجب است . و مراد از واجب توجه بمنى و حضور در آن بقعه شريف مىباشد . از كلام مرحوم مصنف در كتاب دروس چنين برمىآيد كه باحتمال دوم قائل شده و رجوع را تجويز فرموده حتى اگر بداند منى را بعد از نصف شب درك مىكند . ولى اين احتمال ( احتمال دوم ) مورد اشكال است زيرا مجرّد تشاغل بامر واجب مجوّز اين نيست كه دست از عبادت در مكه كشيده و خود را بمنى برساند بلكه تكليف او يا بيتوته بمنى است از سر شب تا به صبح و يا اشتغال بعبادت در اين مدت در مكه دليل بر جواز امر ثالثى نداريم . قوله : مع استيعابه الليلة بها : ضمير [ استيعابه ] به ناسك عائد است و ضمير [ بها ] به عبادت . قوله : و نوم يغلب عليه : ضمير در [ عليه ] بناسك عائد است .